Osoba, która jest polskim rezydentem, wszystkie swoje dochody – zarówno krajowe, jak i zagraniczne – deklaruje na formularzu PIT-36 wraz z załącznikiem PIT-ZG. Polskimi rezydentami są osoby, które mają na terytorium RP centrum interesów osobistych lub gospodarczych (np. rodzinę, mieszkanie) lub przebywały w naszym kraju dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Osoba, która jest polskim rezydentem, wszystkie swoje dochody – zarówno krajowe, jak i zagraniczne – deklaruje na formularzu PIT-36 wraz z załącznikiem PIT-ZG. Zagraniczne zarobki przelicza na złote według średniego kursu NBP z dnia poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.
Wykazanie polskiemu fiskusowi dochodów zagranicznych nie znaczy, że zapłacimy od nich także w Polsce podatek. Sprawy te regulują konkretne umowy międzypaństwowe o unikaniu podwójnego opodatkowania. Można w nich spotkać dwa rozwiązania:
1) metoda wyłączenia z progresją – dochód z pracy wykonywanej w drugim kraju i tam opodatkowany zgodnie z miejscowym prawem, jest zwolniony od opodatkowania w Polsce. Uwzględnia się go jednak dla potrzeb ustalenia stopy procentowej, która zostanie zastosowana do opodatkowania pozostałej części dochodu danej osoby, uzyskanego już w Polsce. Należy zsumować dochody polskie i zagraniczne, obliczyć od nich podatek według polskiej skali podatkowej, a następnie podzielić go przez sumę dochodów i pomnożyć przez 100. W ten sposób uzyskamy stopę procentową (np. 22 proc.), według której obliczamy należny podatek już tylko od polskiego dochodu.
2) metoda odliczenia proporcjonalnego – podatek uiszczony w innym państwie zostaje odliczony od podatku polskiego, obliczonego od całości dochodów – w takiej proporcji, w jakiej zagraniczny dochód pozostaje w stosunku do całości dochodu danego podatnika.
Metodę wyłączenia z progresją przewiduje większość umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, jakie Polska zawarła z krajami UE. Natomiast metodę odliczenia proporcjonalnego stosuje się np. przy rozliczaniu dochodów z Belgii, USA, Rosji.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz