Osoba, która pobrała nienależne świadczenie, musi je oddać z odsetkami na zasadach określonych w prawie cywilnym. Za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się kwoty:
- wypłacone, choć pojawiły się okoliczności powodujące ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania,
- przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę je pobierającą.
Przepis ten stosuje się także do zasiłków chorobowych oraz innych świadczeń wypłacanych z ustawy o świadczeniach pieniężnych. Chodzi tu np. o świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek macierzyński i wyrównawczy. ZUS może się więc domagać oddania np. zasiłku chorobowego, jeśli został on wypłacony, mimo że istniały okoliczności skutkujące ustaniem do niego prawa lub wstrzymaniem jego wypłaty.
ZUS nie może domagać się oddania kwot nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych za okres dłuższy niż ostatnie 12 miesięcy. Warunek – pobierający świadczenia zawiadomił ZUS o zajściu okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty, a mimo to świadczenia były nadal wypłacane, a w pozostałych przypadkach – za okres dłuższy niż ostatnie trzy lata.
Wyjątkowo ZUS może odstąpić od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Zakład może odstąpić od żądania zwrotu należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin ich płatności albo rozłożyć je na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz